Het Schrijvertje
Dit is het verhaal van Zebedeüs Maria Salomé van Hinten; Het Schrijvertje, zoals hij zich graag laat noemen. Hij komt aan de kost door het schrijfwerk dat hij verricht voor de plattelandsbevolking in Zuidoost Drenthe. Meestal officiële brieven. Hij heeft één enkel boek op zijn naam. De Noodzaak van Dualiteit in Ethisch Denken. Een filosofisch werk over waar de ethische denkers, die hij gelezen heeft, volgens hem de plank misslaan. Het boek is slecht ontvangen in de kring van vakfilosofen. Ondanks dat is het wel in vele talen uitgegeven.
Zijn tijd verdeelt hij tussen zijn schrijftafel en zijn dwalingen in het veenland. Dat laatste geeft hem de rust en de inspiratie die hij nodig heeft. Waarvoor nodig, vraagt u? Om te overleven! Dat is binnen het taalgebied waarin zijn werk wordt uitgegeven, Duits, Nederlands of Nedersaksisch, overal hetzelfde; het schrijvertje.
De moeder van Zeb, geboren in Hannover, was als jong meisje ergens in het Bourtanger Moor terechtgekomen. Omdat ze geen idee heeft hoe ze aan de kost moet komen en alle mannen die ze in de Moor tegenkomt als voorzien zijn, knabbelt ze aan haar reputatie. Al snel staat ze bij het ruige turfstekersvolk bekend als Bitte von Hinten; een bijnaam die haar reputatie, als jonge vrouw, eigenlijk geen goed zou moeten doen, maar die haar in haar vak goed uitkomt. Onvermijdelijk krijgt ze een zoon. Ze noemt het Zeb, met alles erachteraan en moet van de Fransen hem een achternaam geven. Ze vernederlandst de naam waarmee ze bekendstaat naar Van Hinten en gebruikt dat als achternaam.
